Alle CreaBea’s verzamelen!

Wat doe je als je kind gek is op knutselen, maar het lijm- en glittergen een generatie over heeft geslagen? Ik nam mijn dochter mee naar de KreaDoe in Utrecht. Hoe ik het overleefd heb? Dat lees je hier!

Truus vindt knutselen leuk. Wat zeg ik: Truus is gék op knutselen! Zelf heb ik daar niet zoveel mee. Ik heb er ten eerste geen geduld voor, ten tweede werkt mijn motoriek nooit mee en als ik me dan toch een keer laat overhalen om een poging te wagen, weet ik na afloop nooit wat ik met mijn monsterlijke creaties moet. Neerzetten of ophangen zou als gevolg hebben dat de waarde van ons huis met minstens de helft daalt en weggooien na al het bloed, zweet en de tranen die er aan verloren zijn gegaan is ook weer zo zonde…

Maar goed. Truus houdt er van.
En aangezien ze de laatste tijd goed haar best heeft gedaan op school, vond ik dat ze wel een leuk moeder-dochter-uitje verdiend had.
Via Vakantieveilingen kon ik übergoedkope kaartjes krijgen voor de KreaDoe (die naam alleen al… kíppenvel), dus dat zou het worden. Voor mij de hel op aarde, maar je moet wel eens wat over hebben voor je kind. Dus togen wij vandaag met z’n tweetjes richting de jaarbeurs in Utrecht.

In gedachten zag ik mezelf al voortsjokken tussen de kakelende CreaBea’s, compleet met boodschappenkarretjes op wieltjes en zelfgebreide of -gehaakte (ik zie het verschil niet) truien met poezen er op. Een soort van The Walking Dead, alleen met Babyboomers in plaats van zombies en zouden ze hier uit zijn op de laatste nieuwe serie gekleurde knopen of het meest kekke patroontje voor diamond painting.

eenhoorn

Ik moet eerlijk zeggen dat het me 75% is meegevallen. Uiteraard waren er voldoende van eerder genoemde dames, maar ook veel jongeren en ouders met kinderen. Ja, zelfs papa’s!
Terwijl ik dus in de overvolle gangpaden mijn uiterste best deed om niemand semi-per-ongeluk lek te prikken met mijn autosleutel, keek Truus haar ogen uit. Uiteindelijk heeft ze aan twee workshops meegedaan; een uiltje mozaïeken en een eenhoornkoekje maken. Van haar zakgeld heeft ze een hele tas vol nieuwe knutselzooi – pardon; spúllen – gekocht en ze heeft veel ideeën opgedaan waar ik als liefhebbende moeder uiteraard bij mag assisteren. Jeey…

Conclusie: het is nog steeds mijn ding niet en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden totdat Henk het loodje legt, Truus op zichzelf woont en ik met vijf katten en drie parkieten in een bejaardenflatje mijn dagen slijt. Maar toch, als ik dan dat blije en geconcentreerde gezichtje van mijn eenhoornboetserende dochter zie, terwijl ze af en toe stiekem een stukje knalroze mierzoete fondant in haar giechel propt, weet ik waar ik het voor doe.
En dat is het meer dan waard, toch?

#MommyLove

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s