Hoe WaterPolo mij een man opleverde

Als het om autorijden gaat, was ik een laatbloeier. Op mijn 18e was ik al begonnen met rijlessen, maar door verhuizing naar Spanje kwam dit stil te liggen. Toen ik op mijn 24e terug verhuisde naar het dorp waar ik opgroeide, mocht ik na de nodige lessen eindelijk zo’n felbegeerd roze pasje laten maken. Daardoor kocht ik ook mijn eerste auto pas op relatief late leeftijd: ik was 26.

Het betrof een oude Volkswagen Polo die ooit wit was geweest, maar nu bruin zag van de roest. Ik nam hem over van een toenmalige collega, die er tweehonderd euro voor wilde hebben. Het ding was recent gekeurd en ik was op dat moment afhankelijk van de fiets en openbaar vervoer, dus ik was een beetje wanhopig. Optimistisch rekende ik uit dat als het bruinwitte monster het nog een jaar zou blijven doen, ik een goede deal had en in elk geval even vooruit kon. Kortom: ik had ineens een eigen auto. Compleet verroest, maar wel helemaal van mij alleen. Ik was zo blij als een duifje met een patatje.

auto1

Van saai naar over-the-top
Nadat ik de Polo naar huis had gereden, ging aan de slag met een poetsmachine. Het heeft me de hele dag gekost, maar uiteindelijk was hij weer stralend wit.
Toch vond ik dat maar saai en ik bedacht dat als het ding het inderdaad maar een jaar zou volhouden, ik hem in elk geval gedenkwaardige laatste kilometers zou geven. Ik kocht roze verf en versierde de hele buitenkant met bloemen. Het dashboard plakte ik vol met roze diamantsteentjes en aan de achteruitkijkspiegel hing ik een knalroze flamingo met een kanten hoedje en pluisstaart, die ik “Gerard” (naar Gerard Joling) noemde. Als finishing touch kocht ik zwart-roze stoelhoezen en voor mijn verjaardag kreeg ik een nieuwe autoradio van vrienden. Mijn scheurmonster was klaar en hij was zo over-the-top fout, dat hij fantastisch was.

WaterPolo

auto3

Toen de herfst haar intrede deed, bleek mijn auto zo lek als een mandje. Ik heb nooit kunnen achterhalen waar het vocht naar binnen kwam, maar de achterbank was altijd compleet doorweekt. Verder mankeerde er niets aan, dus besloot ik de achterbank er uit te halen en zo heb ik maanden rondgereden met een plas water op de plek waar normaal gesproken de passagiers zitten. Dit leverde hilarische gesprekken op en al gauw werd mijn auto gedoopt tot WaterPolo.

BOB
Op een dag vroeg een collega of ik zin had om na het werk met een groepje wat te gaan drinken in Rotterdam. Een andere collega zou met mij meerijden en omdat ik de BOB was, betaalde hij mijn colaatjes. Toen we naar Rotterdam reden was ik doodzenuwachtig, want elke man die daarvoor met mij was meegereden had commentaar op mijn rijstijl. Maar zelfs toen ik in Rotterdam niet één, niet twee, maar drie keer hetzelfde verkeerde tunneltje nam, bleef hij kalm en moesten we er samen om lachen. Diezelfde avond sprong er een vonk over en twaalf maanden later trouwden we.

Helaas heb ik de WaterPolo kort daarna weg moeten doen omdat hij inderdaad ‘op’ was. “Gerard” heb ik wel kunnen redden, die heeft een plekje gekregen in onze vitrinekast zodat ik regelmatig met plezier terug denk aan mijn eerste eigen autootje. Mijn geweldig foute autootje, die mij wel mooi een man heeft opgeleverd.

Wat was jouw eerste auto en heb je daar ook zulke fijne herinneringen aan?

auto2.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s