Psychische mishandeling: een persoonlijk verhaal

Eerder schreef ik in deze blog al dat ik in mijn jongere jaren een behoorlijk destructieve relatie heb gehad met een narcist. Dan heb ik het niet over iemand met narcistische trekjes, maar echt een full blown psychopaat. Van de mentale wonden die hij me heeft toegebracht, heb ik nu nog regelmatig last. Ik heb het lang weggestopt, delen ben ik ook echt vergeten, maar door mijn Burn-Out en de daarbij behorende therapie komen de laatste tijd steeds meer details terug. Zo ook hetgeen ik nu, voor het eerst, deel. Openbaar, op een blog waar iedereen het kan lezen. Doodeng, maar voor mijn gevoel noodzakelijk, want wie weet help ik er iemand mee.

Ik was achttien, naïef en wereldvreemd. Ondanks dat, was ik avontuurlijk ingesteld en toen ik de kans kreeg om stage te gaan lopen op Mallorca, greep ik die met beide handen aan. Eenmaal daar deelde ik op een gegeven moment een appartement met twee kerels en nog een meisje. Met één van die kerels, een Spanjaard, kreeg ik uiteindelijk een relatie.
De Spanjaard was vijftien jaar ouder dan ik. We werkten als team in hotels; hij deed de animatie voor de volwassenen terwijl ik de kinderen voor mijn rekening nam. ’s Avonds verzorgden we samen de shows. Op de werkvloer vulden we elkaar goed aan, maar daar hield het mee op. De relatie kwam dan ook niet voort uit liefde, maar was eerder een praktisch gevolg van twee mensen die niet alleen wilden zijn, al had ik dat op het moment zelf nog niet door.

In het begin was er geen vuiltje aan de lucht. Maar na een tijdje kreeg ik langzaam in de gaten dat elke keer als ik op het punt stond om een vriendschap te sluiten, hij met argumenten kwam waarom ik beter bij die persoon uit de buurt kon blijven. Dat varieerde van verhalen over diefstal tot drugshandel. Achteraf besefte ik me dat dit leugens waren om te voorkomen dat ik aan zijn invloed zou ontsnappen, maar destijds geloofde ik hem zonder enige twijfel. Zijn leugens werden steeds groter en ook mijn familie werd de dupe; volgens hem was hij de enige in de hele wereld die ik had en op wie ik kon vertrouwen. En ik geloofde hem nog steeds. Onder zijn invloed verbrak ik veel contacten, zodat ik alleen op hem was aangewezen. Hij hield me wereldvreemd en vertelde me regelmatig op een toon vol medelijden dat ik een kronkel in mijn hoofd had en niet echt slim was, maar dat ik gelukkig hem nog had. Vervolgens zei hij dat hij van me hield. Het is raar hoe het menselijk brein dergelijke zaken voor waar aan gaat nemen, als het maar vaak genoeg hardop gezegd wordt. Kortom: ik was ontzettend eenzaam en mijn gevoel van eigenwaarde daalde tot op een dieptepunt.

Gelukkig pikte ik de Spaanse taal snel op en zo werd ik steeds zelfstandiger – en mondiger. Als hij met anderen over mij stond te praten, verstond ik dat nu, in tegenstelling tot voorheen. Of ik daar gelukkiger van werd? Een keer hoorde ik hem tegen een paar kennissen van hem zeggen: ‘Ja, dit is mijn vriendin. Ze ziet er nu niet echt leuk uit, maar als ze make-up op doet is het een stuk beter hoor!’

Na een paar jaar was voor mij de koek op. Ik kon niet meer, maar voor mijn gevoel kon ik ook nergens heen. En dan nog: hij beheerde al het geld, dus weggaan was sowieso geen optie. Voor het thuisfront hield ik de schone schijn op, want ik wilde niet toegeven dat ik had gefaald. Een jaar lang heb ik mezelf zo’n beetje elke avond in slaap gehuild.

Toen De Spanjaard merkte dat ik me steeds meer tegen hem af begon te zetten en zijn leugens niet meer als zoete koek slikte – ik was inmiddels rond de eenentwintig – kwam hij op de proppen met een andere tactiek. Het begon toen we weer een keer woorden hadden. Hij verdween stampvoetend de badkamer in, om er een kwartier later met volledig bebloed gezicht weer uit te komen. Hij brieste: ‘Kijk wat je hebt gedaan! Ik wilde me gaan scheren, maar door jou ben ik zo kwaad dat ik mezelf heb gesneden!’ Hij had niet zomaar een paar sneetjes; zijn hele gezicht zat onder het bloed. Ik heb eerlijk waar geen idee meer hoe ik toen heb gereageerd. Ik denk dat ik dat gedeelte nog steeds heb verdrongen.

Niet veel later gebeurde een soortgelijk iets. Opnieuw woorden, alleen nu begon hij zichzelf als een bezetene in zijn buik en zij te stompen. Ik weet nog dat ik schreeuwde dat hij op moest houden, met als resultaat dat hij zichzelf meerdere keren tegen een bakstenen muur wierp, tot bloedens toe. De volgende dag was zijn gehele middenrif bont en blauw en zat hij onder de bloeduitstortingen. Uiteraard mijn schuld, want ik had hem kwaad gemaakt. Mijn ‘geluk’ is dat hij mij nooit met een vinger heeft aangeraakt…

Ik weet nog maar weinig van hoe het daarna verder is gegaan, maar op een gegeven moment kreeg ik ‘toestemming’ om terug naar Nederland te verhuizen. Aangezien hij de bankrekening beheerde, kon ik niet weigeren toen hij besloot om mee te gaan. Later begreep ik waarom hij zo graag uit Spanje weg wilde, maar dat is weer een ander verhaal. Na nog een aantal van bovenstaande uitbarstingen van zijn kant, zijn we in Nederland uiteindelijk toch uit elkaar gegaan. Daarna was ik helaas nog lang niet van hem af, maar ook dat is weer een ander verhaal. Toen het vijf jaar later dan toch eindelijk allemaal voorbij was, storte ik me op werk, projecten en andere bezigheden om maar zoveel mogelijk te kunnen doen alsof het allemaal niet was gebeurd en elke herinnering uit mijn hoofd te verbannen.

Dat lukte aardig: ik heb alles zo diep weggestopt dat ik het totaal was vergeten. Mijn brein ging in een soort van survival-modus en wiste complete delen uit zelfbescherming. Totdat ik een Burn-Out kreeg en niet langer kon vluchten in werk en druk bezig zijn. Toen begon alles ineens terug te konen. Ik besef me ook nu pas in wat voor destructieve situatie ik heb gezeten en dat het ook heel anders af had kunnen lopen.

Gelukkig krijg ik nu de kans om dit en andere gebeurtenissen te verwerken, zodat ik vol goede moed de toekomst in kan en me op de leuke dingen kan concentreren, want die zijn er tegenwoordig genoeg. Het opschrijven helpt in elk geval en hopelijk wordt dit gelezen door iemand die er wat aan heeft. Als ik maar één persoon een heel ietsie pietsie klein beetje help met mijn verhaal, is het toch niet voor niets geweest.

Mocht jij dit lezen en in een soortgelijke situatie zitten; zoek hulp. Je denkt misschien dat het niemand wat kan schelen, maar dat is echt niet zo. Vertel ze de waarheid, verdedig je partner niet. Zolang niemand weet wat er écht speelt, kunnen ze ook geen hulp bieden. Denk niet net als ik ‘hij heeft mij nog nooit geslagen dus het valt allemaal wel mee’. Psychische mishandeling is óók mishandeling en net zo gevaarlijk en traumatiserend.
Op deze site vind je meer informatie over mishandeling en huiselijk geweld.

2 gedachtes over “Psychische mishandeling: een persoonlijk verhaal

  1. Wat enorm sterk van je dat je jouw verhaal deelt.. en wat jammer dat je dit hebt moeten meemaken. Sterkte nog met het verwerkingsproces, blijf jezelf goed in de gaten houden en gun jezelf genoeg rust. Dat je dit allemaal al zo duidelijk zwart op wit kan zetten is al heel wat! Take Care x

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s