Gelegenheidsvriendin

Zoals ik al eens eerder schreef, ben ik een wandelende ramp als het om vriendschappen gaat.
De vriendschappen die ik heb/had, heb ik de afgelopen paar jaar flink verwaarloosd door werk, gezin, ziekte, verplichtingen en ga zo maar door. Ik heb honderd excuses, maar puntje bij paaltje komt het er altijd op neer dat ik negen van de tien keer gewoon te moe was om nog gezellig te gaan doen. Helemaal mijn eigen schuld, daar ben ik me van bewust.
Het sluiten van nieuwe vriendschappen gaat me trouwens ook behoorlijk lastig af. Als ik iemand spreek (op het schoolplein, in de supermarkt, op een vergadering of bijeenkomst) die me best aardig lijkt, is het net of er alleen maar onzin en kromme zinnen uit mijn mond komen. Ik zeg dan precies de verkeerde dingen op het verkeerde moment en kom vaak niet verder dan een stamelend: “Nou, wat een weer hè?”.

Ik heb in het verleden wel goede vriendschappen gehad, de langste daarvan duurde zelfs meer dan vijftien jaar en heeft mijn verhuizing naar het buitenland en de periode daar overleefd. Maar toen ik trouwde en vlak daarna – als enige – tot mijn ellebogen in de luiers en flesjes zat, kwam het steeds vaker voor dat ik op Facebook voorbij zag komen dat ‘de vriendengroep’ gezellig met elkaar weg was geweest en mij/ons niet had uitgenodigd. Dat deed pijn en het zorgde er ook voor dat ik niet zo makkelijk meer iemand toeliet in mijn leven, om teleurstellingen te voorkomen. De afgelopen jaren heb ik veel soortgelijke verhalen gehoord van jonge moeders, dus ik ben daar in elk geval niet alleen in.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook meer een ‘gelegenheidsvriendin’ ben. Dat wil zeggen: ik ben niet het type dat wekelijks bij iemand aan de keukentafel zit met een wijntje om de laatste roddels of de nieuwste aflevering van ‘GTST’ te bespreken. Ik doe ook niet aan dagelijkse, zelfs niet aan wekelijkse WhatApp-berichtjes om te laten weten wat ik allemaal heb gegeten of hoe erg ik je mis en dat je mijn BFF bent. Ik ben low-maintenance en ik hou van mensen die dat ook zijn. Als we één keer in een kwartaal een drankje ergens gaan drinken of naar de film gaan, beschouw ik je al als een goede vriendin. Ook als ik iemand maanden of soms jaren niet spreek, puur omdat één van ons (meestal ik) het druk heeft, pak ik de draad net zo makkelijk weer op.
Als je ergens mee zit kun je bij me terecht, ook al hebben we elkaar meer dan een jaar niet gesproken en ook al is het midden in de nacht. En als iemand je onrecht aandoet, heb ik een schep, een kruiwagen en een alibi.

Aanstaande zaterdag vier ik voor het eerst in jaren weer mijn verjaardag. Een aantal mensen die ik de laatste jaren veel te weinig heb gesproken, wilde ik toch heel graag uitnodigen. Eigenlijk durfde ik niet goed omdat… nou ja, wat ik hierboven al heb uitgelegd. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en guess what? Ze zeiden allemaal ja! En dat is het mooiste verjaardagscadeau dat ik me kan wensen.

Een ode aan die mensen. De mensen die kunnen omgaan met mijn sociale handicap. Die weten dat ik het niet slecht bedoel en dat ik heel loyaal ben, zolang je maar niet verwacht dat ik elke week bij je op de bank zit om elk detail van mijn hectische leven met je te bespreken. Zie mij maar een beetje als een kat. 😉

Ik kan niet beloven dat ik mijn leven ga beteren, maar aangezien ik sinds kort veel meer vrije tijd heb, minder werk en meer energie, is er misschien toch nog hoop voor de toekomst…
Don’t give up on me! 😉

winnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s