Mama’s avondje uit

Vroeger, toen ik nog in de telefoons van andere mensen bekend stond onder mijn eigen naam in plaats van als ‘Mama van Truus’, ging ik regelmatig een avondje stappen met vrienden en vriendinnen. Lekker een drankje en een dansje doen zonder op de tijd te letten. Soms een drankje teveel, maar dat maakte niet uit, want de volgende dag hoefde ik alleen voor mezelf te zorgen. Tegenwoordig heb ik de verantwoordelijkheid over een klein blond monstertje dat ‘the morning after’ aangekleed en gevoed moet worden.

Natuurlijk heb ik ook nog een liefhebbende echtgenoot die deze eervolle taak op zich kan nemen, maar dat neemt niet weg dat ik alsnog de volgende ochtend wakker word geschreeuwd, de was gedraaid moet worden, de kattenbakken verschoond en ik dochterlief niet de hele dag voor de tv wil dumpen. Voor je het weet zit ze de godganse dag naar het vals zingende Zappelinmeisje te kijken; dat kan ik zowel haar als mezelf niet aandoen.
Kortom; de laatste zes jaar beperken de avondjes stappen zich dus tot hooguit drie á vier keer per jaar en is het aantal alcoholische versnaperingen per stap-avond drastisch afgenomen.

Gisteren was weer zo’n avondje uit. In een kroeg in de buurt speelde een Anouk-coverband en samen met een vriendin ging ik erheen. Nadat ik me ’s avonds met moeite – kreun- van de bank had gehesen, kleding uit had gezocht waarbij ik mijn buik zo min mogelijk in hoefde te houden zonder er uit te zien als een hobbezak – pfff, misschien moet ik maar gewoon thuisblijven – en een poging deed om er met wat make-up – niet teveel want het moet er over een paar uur ook allemaal weer af – iets minder moe uit te zien dan ik me voelde, was ik min of meer klaar om te gaan.
De dagen dat ik voor het stappen enthousiast in mijn maatje 36 door de kamer heen danste en sprong, mijn haarborstel als microfoon gebruikte en ondertussen lagen verf op mijn rimpelloze gezicht plamuurde met het vooruitzicht aan een superonwijsgezelligcoole avond, leken nog nooit zover weg.

Je moet weten dat er in ons dorp maar een handjevol stap-gelegenheden zijn, waarvan de meest bekenden een feestcafé waar de gemiddelde leeftijd rond de twintig ligt en een kroeg/poolcentrum waar voornamelijk veertigers en vijftigers aan de bar hangen.
In die eerste kwam ik ooit bijna elk weekend. Naar die laatste gingen we nu.
Volgens de aankondiging zou de band om 21.30 uur beginnen en om die tijd stapten we dan ook de uitgaansgelegenheid binnen.
We bestelden onze drankjes en zochten een plekje tussen het publiek. Na een tijdje bijkletsen merkten we op dat het ondertussen al voorbij 22.00 uur was en dat er van de band nog geen spoor te bekennen viel. Een snelle blik om me heen leerde me ook dat er die avond sowieso weinig bekenden aanwezig waren. ‘Vroegah’ kon ik geen stap verzetten zonder met iemand in gesprek te raken en fladderde ik de hele avond van bekend gezicht naar bekend gezicht.

Terwijl de vriendin en ik gezellig kletsten, zag ik ineens dat er aan de bar een kerel van minstens twee keer mijn leeftijd steeds naar me stond te glimlachen en knipogen. Ik besloot hem te negeren; hier had ik vanavond echt even geen zin in.
Op een gegeven moment vertelde mijn vriendin iets waardoor ik moest lachen. Ik wilde antwoorden en moest daarvoor naar haar toe buigen om in haar oor te kunnen praten. Ik keek niet naar een vast punt, maar gewoon in de verte, terwijl ik mijn best deed om boven de muziek uit te komen. Ineens kreeg ik door dat ik al die tijd precies de kant van de glimlachende kerel op had gekeken, met een grote grijns op mijn gezicht. Ik kon wel door de grond zakken, want hij nam dit duidelijk op als een aanmoediging en het aantal knipogen verdubbelde. Terwijl ik snel mijn blik afwende, hoopte ik heel hard dat hij niet onze kant op zou komen.

Na een tweede rondje drankjes en terwijl ik koortsachtig probeerde om het gesprek op gang te houden zonder over te gaan op cliché onderwerpen als hoe geweldig mijn dochter haar veters al kan strikken en hoe ongelofelijk slim ze is, begon om 22.45 eindelijk de band te spelen. Tegen die tijd was ik al lichtelijk geïrriteerd – kom op, half tien is half tien en niet een uur en een kwartier later – en stond ik op het punt om het voor gezien te houden.
Na de eerste noot had ik direct spijt dat we zo lang braaf hadden gewacht. Nu kan ik namelijk best tegen een stevig muziekje en zet ik zelf de radio in de auto ook regelmatig op standje net-niet-doof, maar de oorverdovende herrie die nu van de instrumenten op het podium afkwam was niet om uit te houden. Het geluid stond zó hard, dat er geen tonen meer te onderscheiden waren en de zangeres bijna niet te horen was. Het enige dat ik er uit kon opmaken was een helse schelheid die niets met muziek te maken had. Ik dacht eerst dat het aan mij lag, maar de vriendin met wie ik was had speciale oordoppen in om haar gehoor te beschermen en zelfs zij had last van piepende oren.
Na het eerste nummer besloten we om verder naar achteren te gaan staan, maar daar werd de ervaring niet veel beter van.

Om 23.05 stapte ik door voordeur ons huis weer binnen, me afvragend of ik nu werkelijk zo oud ben geworden dat ik me uit een kroeg laat wegjagen door te harde muziek. Ik heb vanmorgen maar besloten om me niet uit het veld te laten slaan en het binnenkort nog een keer te proberen. Ik geef me niet gewonnen; ik weiger toe te geven dat ik hier te oud voor word…
*Riep ze krakend, terwijl ze nijdig met haar wandelstok zwaaide*

* * * * * * * * * *

winnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s