Taal is zeg maar echt mijn ding (filmrecensie)

Afgelopen donderdag ging ik gezellig met mijn mams naar de bioscoop, naar de film ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’. Voor deze film had ik pas geleden kaartjes gewonnen en hoewel ik het gelijknamige boek van columnist en cabaretier Paulien Cornelisse niet heb gelezen, heb ik er wel veel positieve dingen over gehoord. Taal is zeg maar ook best wel een beetje míjn ding, dus mijn interesse voor deze film was aangewakkerd.

taal

Het boek
‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ is een verzameling van columns over taalgebruik, verkeerd gebruik van uitdrukkingen en grappige observaties. Cornelisse schreef hiermee een bestseller en dus is het niet zo vreemd dat iemand uit de filmindustrie ineens dacht: ‘Daar moeten we wat mee’.
Maar hoe tover je gebundelde columns om tot een film?
Speciaal voor dit doel is er een personage in het leven geroepen dat de opvattingen van de schrijfster deelt en zijn de elementen uit de columns verwerkt tot een samenhangend verhaal.

Het verhaal
Anne (Fockeline Ouwerkerk) werkt bij een modeblad en schrijft daar voornamelijk nietszeggende artikelen over mode. Daar is ze totaal niet op haar plek, want ze heeft veel hogere ambities. Het enige pluspuntje is haar lieve en grappige collega (Egbert-Jan Weeber) die duidelijk een oogje op haar heeft. Anne besluit ontslag te nemen, maar voordat het zover komt wordt ze voor een project gekoppeld aan een knappe en gespierde collega (Tarikh Jansen). Het is de bedoeling dat ze samen naar een zonnig eiland vertrekken om daar een reportage over te maken.
Terwijl de liefde tussen de twee opbloeit, heeft Anne moeite om de zorg voor haar dementerende vader (Peter Faber) gedeeltelijk over te dragen aan haar zus en broer, die allebei te druk zijn met hun eigen leven.

Voorspelbaar
Hoewel de observaties en uitspraken over taal en taalgebruik best grappig zijn, heeft het verhaal vrij weinig diepgang. ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ is een zoetsappige en zeer voorspelbare romantische komedie met ‘platte’ karakters en stereotype personages.
De enige verhaallijn die er bovenuit springt is die van Peter Faber als dementerende vader. Zijn onzekerheid en de manier waarop hij zonder het in de hand te hebben vervalt in kinderlijke onschuld – waardoor hij onbedoeld in grappige, gênante, maar ook gevaarlijke situaties terechtkomt – is goed voelbaar. Waar zijn dochter de hele dag met taal bezig is, verliest hij zijn vermogen om zich in woorden uit te drukken en ontglipt de taal hem langzaam.

Conclusie
Hoewel ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ geen geweldige film is, hebben wij het toch naar ons zin gehad. Als je een diepgaande film wilt met sterke monologen en een origineel verhaal, is dit zeg maar niet jouw ding.
Zoals ik al zei heb ik het boek zelf (nog) niet gelezen – sponsoren zijn welkom! 😉 – maar van wat ik heb begrepen heeft de film vrij weinig met het boek te maken. Ik kan dus geen antwoord geven op de vraag of dit een aanrader is voor de fans van het boek, maar als je in bent voor een gezellig en ongecompliceerd avondje uit met een film waar je niet al te veel bij na hoeft te denken, ben je bij deze romkom aan het juiste adres.

* * * * * * * * * *

UPDATE: ondertussen heb ik ook het boek gelezen en de film en het boek zijn totaal niet te vergelijken. Er komen in de film wat observaties uit het boek terug, maar daar is dan ook alles mee gezegd… Het boek is een absolute aanrader voor iedereen die van taal en lezen houdt. De film is een aanrader voor iedereen die een avondje ‘makkelijk’ kijkmateriaal wil. Bijvoorbeeld voor op een vriendinnenavond, zodat je honderduit kunt kletsen zonder teveel van het verhaal te missen. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s