De Krijtman (boekrecensie)

Het boek ‘De Krijtman’ is weer zo’n ontzettend gehyped boek, dat al ruim voor het in de winkels lag, overal op internet de hemel in werd geprezen. Na wat teleurstellingen over vorige hypes twijfelde ik of ik het aan zou schaffen, al was het alleen maar omdat ik net met mezelf had afgesproken dat ik geen nieuwe boeken meer mocht kopen. In elk geval totdat de flinke nog-te-lezen-stapel naast mijn bed is weggewerkt. Dat hield ik al een maand lang goed vol, totdat er ineens een bericht voorbij kwam op mijn tijdlijn van De Grote Stephen King himself, waarin hij dit boek aanprees. Je begrijpt; ik had geen keus meer, want als er iemand is op wiens oordeel ik vertrouw als het op spannende boeken aankomt, is hij het wel. En toen ik voor mijn verjaardag ook nog een hele stapel boekenbonnen kreeg, kon ik helemaal niet meer terug.

Wat als eerste opvalt bij ‘De Krijtman’, is de kaft. Normaal gesproken doe ik geen moeite om die te beschrijven, want een lezer ziet zelf ook wel op het plaatje of de kaft ‘geel met rode stippen en een lachend meisje’ is.
(Ik heb serieus een keer een recensie gelezen waarbij een hele alinea werd gewijd aan het tot in detail beschrijven van wat er te zien was op het plaatje dat pal naast de tekst stond. Speciaal voor de blinden onder ons zullen we maar zeggen. Ja, denk daar maar even over na.)
Dat deel van een recensie is dus niet aan mij besteed, maar deze kaft is anders en heeft een aspect dat je op een plaatje misschien niet zo makkelijk ziet.
Er zit namelijk een apart laagje over de cover heen, dat heel toepasselijk aanvoelt als de oppervlakte van een schoolbord.
Daarnaast wekt het de illusie dat de naam van het boek er met krijt op is gezet, inclusief niet van echt te onderscheiden ‘krijtvlekken’ die er voor zorgen dat je steeds met je hand (dat was althans bij mij zo) de kaft schoon probeert te vegen. De mindfuck begint dus al voordat je het boek hebt opengeslagen.

Het verhaal zelf gaat over Ed Adams, in zijn jeugd bekend als Eddie Munster. Toen hij en zijn vrienden rond de twaalf jaar waren, is er iets voorgevallen dat hem en de anderen voor het leven heeft getekend. Het begon allemaal toen ze regelmatig krijttekeningen voor elkaar achterlieten, die geheime boodschappen bevatten die alleen zij begrepen. Dat was een leuke tijd, totdat de krijttekeningen hen ineens de weg wezen naar het lichaam van een meisje. Of in elk geval stukken daarvan…
Nu ze allemaal volwassen zijn en de vriendengroep uit elkaar is gevallen, leeft Ed een rustig leven. Totdat hij op een dag een envelop zonder afzender ontvangt. De inhoud is een briefje met daarop een krijtmannetje, en een wit krijtje…

Tijdens het lezen schakel je steeds tussen 1986 en 2016, waarbij elk hoofdstuk nieuw licht schijnt op de gebeurtenissen van zowel toen als nu. De schrijfstijl is vlot en helder, zonder pretentieus woordgebruik of vage metaforen, waardoor beide tijdlijnen goed te volgen zijn.
De beschrijving van het personage van Ed – die je volgt vanuit de derde persoon – is diepgaand genoeg om met hem mee te kunnen leven, maar vaag genoeg om intrigerend te zijn. Over de overige personages kom je niet meer te weten dan dat Ed weet, waardoor je de ontknopingen meemaakt op het zelfde moment als hij.

De spanning wordt direct vanaf het begin opgebouwd. Elk hoofdstuk roept meer vragen en op en hoe verder je leest, hoe moeilijker het wordt om het boek weg te leggen.
In het begin van het boek kreeg ik het gevoel dat ik iets zat te lezen dat iets weg had van Stephen King’s IT (en de recente, briljante serie Stranger Things). Later in het boek had ik geen idee meer waarom ik dat dacht; misschien vanwege de vriendengroep die bestaat uit vier jongens en een meisje. Maar bleek dan ook de enige gelijkenis. Hoe dan ook; dit boek leek qua verhaallijn in niets op wat ik ervan had verwacht.
Vooral in de tweede helft had ik geregeld een ‘what-the-fuck-momentje’, omdat bepaalde dingen ineens toch heel anders bleken te zijn dan ik in eerste instantie dacht.

Wat ik persoonlijk erg leuk vond, is dat Tudor een aantal elementen in het verhaal heeft verwerkt – zowel in het heden als het verleden – die voor veel mensen waarschijnlijk herkenbaar zijn. Zo is er bijvoorbeeld een paragraaf waarin Ed iets vergelijkt met de Daleks uit Doctor Who (waar ik fan van ben), omschrijft hij de muziek van zijn huisgenote Chloe precies zoals de favoriete muziek van mijn man in mijn oren klinkt en leest hij in de trein een boek van Harlan Coben; een schrijver die ik pas net heb ontdekt.

De uiteindelijke ontknoping had wat mij betreft nog wel wat schokkender gemogen en voelde een beetje als een domper ten opzichte van de rest van het boek, maar ik ben wel een paar uurtjes met heel veel plezier zoet geweest.

Ondertussen zijn de vertaalrechten van dit debuut aan maar liefst 39 landen verkocht en dat is in mijn ogen zeer terecht, want ‘De Krijtman’ is een ijzersterke thriller.

de-krijtman-tudor
Auteur: C.J. Tudor
Uitgever: A.W. Bruna
ISBN: 9789400509054
Verschenen: januari 2018

2 gedachtes over “De Krijtman (boekrecensie)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s