Een jaar later…

Ongeveer een jaar geleden, in juni 2017, begon ik met het schrijven van fictie.
Het was niet gepland en ik had geen wilde toekomstdromen als bestsellerschrijver; het gebeurde gewoon. Ik zat middenin een Burn-Out en was als gevolg daarvan net mijn baan kwijtgeraakt.

Toen ik met mijn dochter de avondvierdaagse liep, begon er iets te kriebelen. Ik had daarvoor al regelmatig columns geschreven voor de plaatselijke krant en ik had wel eens voor de lol een fictieverhaal geschreven, maar die laatste had ik nooit door iemand anders dan mijn eigen familie laten lezen. Totdat ik tijdens die avondvierdaagse ineens inspiratie kreeg voor een spannend verhaal. Op een middag ging ik met mijn laptop zitten en voor ik het wist had ik drie hoofdstukken getikt. Overmoedig plaatste ik het op Facebook en gesterkt door de positieve reacties, schreef ik verder. Als ik die tekst nu teruglees schaam ik me dood dat ik dat ooit zo op internet durfde te knallen; ik had nog nooit gehoord van regeltjes, schrijftechnieken, et cetera. Ik deed maar wat. Daaraan merk ik nu dat ik in het afgelopen jaar veel heb bijgeleerd qua schrijven, maar dat er nog steeds heel veel meer te leren valt.
Toch gaf dit me het zelfvertrouwen om eens mee te doen aan een schrijfwedstrijd, die ik tegen mijn eigen verwachtingen in won. Nu was dit een wedstrijd op basis van stemmen, dus zonder onafhankelijke jury. Maar toch was ik ontzettend trots en toen ik twee weken daarna de volgende schrijfwedstrijd won – deze keer wel gekozen door een jury – en daarmee een publicatie in een bundel verdiende, besloot ik dat ik mijn schrijfstijl verder wilde ontwikkelen.
Terwijl ik nog wat inzendingen naar schrijfwedstrijden stuurde, begon ik aan een manuscript voor een spannend kinderboek. Het was eigenlijk de bedoeling dat het een kort verhaal zou worden voor een wedstrijd, maar nadat ik de eerste zinnen op papier had gezet, kon ik niet meer stoppen en binnen twee weken was de eerste versie van het 130 pagina’s tellende spookverhaal af, genaamd ‘Daan & Dennis en het mysterie van de oude school’. Ik liet het verhaal lezen door drie kinderen en drie volwassenen, deed nog wat aanpassingen en besloot dat dit een hit zou worden. Naïef, trots en enthousiast als ik was, stuurde ik het direct door naar een uitgever. Ik was er half van overtuigd dat ik binnen een week gebeld zou worden met een aanbod voor een contract. Natuurlijk was dat niet zo, maar na een aantal mailtjes over en weer kreeg ik wel een heel fijn persoonlijk bericht waarin me werd geadviseerd om het vooral niet op te geven, want – aldus de contactpersoon bij de uitgever – zelfs ondanks mijn onervarenheid zagen ze er potentie in voor de toekomst.
Omdat ik daarna het verwerkingsproces van de Burn-Out in ging, bleef het verhaal echter op de plank liggen en raakte zo op de achtergrond. Af en toe stuurde ik nog wat korte verhalen in voor een wedstrijd, met als gevolg weer een aantal publicaties, maar het ‘grote’ verhaal lag stil.

Nu, een jaar later, kijk ik terug naar wat er in die periode allemaal is gebeurd op schrijfgebied. Ik heb drie prijzen gewonnen en zes publicaties in bundels op mijn naam staan, waarvan de laatste komende maand wordt uitgebracht. Daar heb ik ontzettend veel van geleerd en ik merk zelf dat ik hard bezig ben om mijn eigen stijl te ontwikkelen. Deze maand heb ik dus ook het manuscript over Daan & Dennis weer van zolder gehaald en nu ben ik druk bezig met herlezen en herschrijven. Dat is trouwens de beste tip die ik ooit gekregen heb; laat het een tijdje liggen en herlees het dan, je zult zien dat je over veel foutjes heen hebt gekeken. Dat niet alleen; ik zie nu ook veel details en onderdelen in de verhaallijn die ik eerder op een andere manier zag, en die ik nu compleet anders wil herschrijven. Een aardige klus dus. En alsof dat niet genoeg is, ben ik ondertussen begonnen aan een tweede manuscript; deze keer voor een roman. Hoewel dat verhaal al helemaal in mijn hoofd zit, heb ik mezelf een jaar de tijd gegeven om het af te ronden. Allereerst om te voorkomen dat ik dezelfde fout maak als de eerste keer en verder omdat ik die tijd nodig heb voor ontwikkeling van het plot, uitwerking en finetuning, want dit is toch iets heel anders dan een kinderboek.

Als de streber die ik ben, roept het stemmetje in mijn hoofd natuurlijk dat ik ondertussen minstens drie bestsellers en een boekverfilming op mijn naam had moeten hebben, maar als er gelukkig iets helpt bij het negeren van stemmetjes, is het wel schrijven.
Ja, een boekcontract is een mooi streven, maar in de tussentijd heeft het schrijven mij al veel meer opgeleverd. Het heeft me door een Burn-Out heen geholpen. Het heeft me geleerd hoe ik de spoken in mijn hoofd tot rust kan brengen. En het geeft me de kracht om mijn verhalen te delen met anderen. Ik heb veel te danken aan het schrijven. En ik heb veel te danken aan mijn volgers, vooral die vanaf het eerste uur, die mijn schrijfsels lezen. Zonder jullie had ik nooit de moed gevonden om door te gaan en dit deel van mij verder te ontwikkelen. Natuurlijk valt er nog ontzettend veel te leren; ik ben er nog lang niet, maar het begin is er.
Ik ga ondertussen gewoon verder met het afronden van manuscript 1 en het schrijven van manuscript 2. In de tussentijd zal ik jullie zo nu en dan via deze blog op de hoogte houden van de vorderingen. Nogmaals bedankt voor het volgen; een stel leuke volgers maakt het schrijven zoveel leuker.

Dikke kus!
Maria

2 gedachtes over “Een jaar later…

  1. Wauw knap zeg!! Ik gil al van toen ik 10 was (meer dan 30 jaar geleden al…) dat ik schrijfster wil worden. Nooit kwam ik verder dan een paar bladzijdes of een enkel hoofdstukje, steeds stootte ik op een blokkade. Tot mijn beste vriendin me in januari van dit jaar zei: Laat ons samen een verhaal schrijven, misschien lukt het dan wel. En dat deden we. Ik ben zo blij en dankbaar! Op 4 maanden tijd knutselden we een boek ik elkaar dat momenteel door verschillende proeflezers gekeurd wordt en de reacties zijn erg positief. We gaan het daarna ook even laten rusten en opnieuw lezen, stukken herschrijven, etc. Net zoals je zelf zegt. En daarna… wie weet…? Wie weet sturen we het op, misschien ook niet. Maar mijn blokkades zijn in ieder geval helemaal weg nu en het tweede boek is in de maak. Het heeft dus bij mij ook even geduurd, en nu denk ik soms: Had ik maar eerder…. Maar het is zoals het is en dat is prima.
    X Lazy Bird

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s