Geslaagd! (beter laat dan nooit)

Gisteren mocht ik iets doen wat de meeste mensen voor of rond hun twintigste levensjaar doen; ik mocht mijn MBO4-diploma ophalen.
Waarom zo laat? Nou, ga er maar even voor zitten, want hier komt (een deel van) mijn verhaal.

Nadat ik de MAVO met succes had afgerond, zonder vier jaar lang een boek aan te raken (ik ben gek op lezen, maar schoolboeken behoren niet tot mijn favoriete categorie), koos ik voor een opleiding in de detailhandel. Geen idee waarom ik voor die branche koos, maar op mijn zestiende wist ik net zomin wat ik later wilde worden als nu, op mijn vijfendertigste. Na een half jaar kwam ik er echter achter dat die opleiding en die school totaal niet mijn ding waren.
Na overleg met mijn ouders werd besloten dat ik een half jaar fulltime zou gaan werken, zodat ik goed kon nadenken over wat ik nou precies wilde en met het nieuwe schooljaar een nieuwe opleiding kon starten.

Na veel wikken en wegen, werd het een opleiding in de toerisme. Ook daarin heb ik nog steeds geen idee waarom ik daarvoor koos, maar ik moest een keuze maken, dus dan dat maar.
Na het eerste schooljaar moesten we drie maanden stage lopen. Dat mocht zowel in Nederland als daarbuiten en de school had een aantal stageadressen in de aanbieding. Terwijl mijn klasgenoten het liefst zo dicht mogelijk bij huis wilden blijven, besloot ik om een stage te gaan doen in een hotel op Mallorca. Om een heel lang verhaal kort te maken; eenmaal daar bleek dat het stagebureau zeer onbetrouwbaar was en zich niet aan de afspraken hield, maar toen ik daar met school over sprak kreeg ik te horen dat als ik zou stoppen met de stage, ik het jaar over zou moeten doen. Omdat doorgaan met die stage geen optie was, besloot ik om dan maar gelijk te stoppen met de opleiding, een baan te zoeken op Mallorca voor de rest van het zomerseizoen en daarna in Nederland maar weer een nieuwe opleiding te starten.
Het liep anders; ik kreeg een relatie met een Spanjaard en na wat omzwervingen duurde het in totaal bijna zes jaar voordat ik weer terugverhuisde naar mijn oude woonplaats in Nederland.

Eenmaal terug kreeg ik vrijwel direct een goede baan aangeboden, waar ik het zeven jaar heb uitgehouden. Helaas werd ik in die tijd ziek. Heel ziek.
Na diverse ziekenhuisopnames en onderzoeken bleek dat ik de Ziekte van Crohn heb; een chronische auto-immuunziekte.
Ook hier kan ik een lang verhaal weer heel kort maken; ondanks mijn openheid over wat mij ongevraagd overkwam, stuitte ik op heel veel onbegrip en uiteindelijk werd ik gedwongen om te stoppen bij het bedrijf waar ik werkte.
Tot op dat moment had ik nooit last gehad van het feit dat ik geen opleiding had. Maar in die tijd begon net de crisis en de ruime jaren ervaring die ik had, werden ineens overal weggewuifd. Op een gegeven moment solliciteerde ik op een baan op een klantenservice, waar ik letterlijk te horen kreeg dat ze niet keken naar ervaring, maar naar opleidingsniveau. En dat het dan niet uitmaakte in welke richting die opleiding was, als iemand maar een opleiding had. Nog specifieker; die dame zei tegen mij: ‘Al had je bij wijze van spreken een opleiding MBO Paardenverzorgster, dan hadden we je wel aangenomen’. Dat was zo’n beetje het domste wat ik ooit had gehoord, maar ik besefte me toen wel dat ik een diploma nodig zou hebben, ongeacht in welke richting.

Omdat ik nog steeds geen idee had wat ik later wilde worden (ondertussen was ik tweeëndertig), besloot ik te kiezen voor de branche waarin ik jarenlang had gewerkt; Communicatie.
Nu weet iedereen die mij persoonlijk kent, dat ik geen ster ben in mondelinge communicatie. En het was ook geen vak wat ik met heel mijn hart uit wilde oefenen. Maar ik moest een papiertje hebben, dus dan maar een opleiding in hetgeen waar ik in elk geval ervaring mee had.
En zo kwam het dat ik, toen ik eindelijk weer een baan vond dankzij een geweldige teamleidster die verder keek dan het gat in mijn CV, direct aan een thuisopleiding MBO4 van het NTI begon.
Tegelijkertijd had ik ook nog de zorg voor mijn gezin en het huishouden, werkte ik in de weekenden in de horeca, schreef ik columns voor de krant en was ik actief in verschillende sociale initiatieven in het dorp. Bij de lokale politieke partij waar ik meeliep als fractieondersteuning (en sinds maart van dit jaar gemeenteraadslid ben), vond ik een stageplaats waar ik de benodigde 1150 stage-uren kon invullen op een manier die te combineren was met mijn twee banen en alle andere activiteiten. En zo kwam het dat ik nooit een vrije minuut had. Zo kwam het dat ik mezelf volledig wegcijferde en mezelf bleef wijsmaken dat het allemaal maar tijdelijk was, dat het een investering was in de toekomst.
Zo kwam het dat vorig jaar, vlak voor de zomer, mijn emmer overstroomde, mijn hoofd kortsluiting maakte en ik terecht kwam in een fikse Burn-Out.

Ondanks dat, was ik er op gebrand om mijn opleiding af te maken.
Ik, die er om bekend stond dat ik aan heel veel dingen enthousiast begon, maar niets tot een goed einde bracht, wilde aan mijzelf en de buitenwereld bewijzen dat ik het kon. Helaas werden er, terwijl ik ondertussen achten, negens en net-geen-tienen haalde op mijn examens, ontzettend veel fouten gemaakt bij het NTI. Fouten die mij onnodig extra geld en tijd hebben gekost.
Hierdoor heb ik uiteindelijk afgezien van een officiële diploma-uitreiking. Wat een feestelijk moment had moeten worden met mijn tas aan een vlag, bossen bloemen en een klein feestje, werd verpest door de mensen die zelfs zowel de dag voordat ik mijn diploma op ging halen, als op de dag zelf het voor elkaar kregen om maar liefst drie fouten te maken.
Ondanks het feit dat ik ontzettend trots ben op mijn prestatie, is de feestvreugde dus helaas ver te zoeken op dit moment. Zelfs nu ik mijn diploma in huis heb, ben ik nog bezig om een fout van het NTI recht te zetten.

Ik had het heel graag anders willen zien. Ik had heel graag willen genieten van dit moment. Maar ondanks dat, ben ik nog steeds trots op mezelf. Ik heb mijn diploma. Weliswaar vijftien jaar te laat, maar beter laat dan nooit.

Hoe dan ook heb ik een hele goede reden om ervoor te zorgen dat mijn dochter niet dezelfde fout maakt als ik. En doet ze dat wel; tsja… ik ben uiteindelijk ook goed terecht gekomen. Toch? 😉

3 gedachtes over “Geslaagd! (beter laat dan nooit)

  1. Ik wil je graag feliciteren – maar dit is inderdaad errug dubbel o.0.. Zelf heb ik ook genoeg NTI-drama achter de rug en ben ik met een opkomende burn-out wel maar mooi gestopt. Mijn HBO-tje mag dus nog even wachten (er is altijd wel iets).. Maar er is blijkbaar nog hoop, hèhè 😉

    Wat een verhaal zeg, als er een universitaire opleiding bestond in ‘doorzetten’ was je cum laude geslaagd! (toch van harte gefeliciteerd xx)

    Liked by 1 persoon

    • Dankjewel! Er komt vast nog wel een uitgebreide blog over het NTI uit mijn pen, want dat was onmogelijk om in deze tekst erbij te proppen. ‘NTI; tochmaarnie’. 😉
      Ik hoop voor je dat je de tijd vindt om je opleiding af te maken. Al ben ik nog steeds van mening dat een opleidingsniveau niets zegt over de intelligentie of de competenties van een persoon. 😉

      Liked by 1 persoon

    • Tijd zat – ’t is vooral/juist de grijze massa die in de weg zit 😉 Misschien dat ik wat meer van dezelfde mening mag zijn, MBO gaat me vast iets beter af (iets met ‘hoge verwachtingen’/potentie/en-een-klein-beetje-trots). Verstandelijk weet ik dat je gelijk hebt – het onderwijs meet erg eenzijdig.. Toch knaagt het missen van en diploma, maar ik schat in dat ik jou dat niet hoef uit te leggen.

      Ik ben benieuwd naar je NTI/tochmaarnie, mijn glazen bol verteld me dat ik me bij je conclusie aan zal kunnen sluiten 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s