Beter een goede buur…

Let op; dit is een zeur-blog. Dit is een ik-moet-mijn-hart-even-luchten-blog. Dit is een blog om mijn frustratie te uiten. Als je daar dus niet tegen kunt, is het beter om deze te skippen. En anders ben je van harte welkom om mee te bitchen tegen het leed dat ‘buren’ heet… 😉

Als moeder en raadslid ben je eigenlijk de hele dag sociaal aan het doen. Elk moment dat ik buiten in het wild los loop, heb ik kans om aangesproken te worden. Op het schoolplein, in de supermarkt, op de kinderboerderij en op de markt. Dat is helemaal niet erg; dat hoort er nu eenmaal bij en ik vind het op zich best gezellig. Maar als ik thuis ben, wil ik niets liever dan me afsluiten voor de wereld. Zodra ik die voordeur achter me dicht trek, wil ik rust. En stilte.
Nu wonen wij in een vrij rustige buurt, met vrij rustige buren. Over het algemeen bemoei ik me weinig met mijn buren; ik weet zo ongeveer wie er in ons rijtje wonen en op straat groet ik vriendelijk, maar daar houdt het dan ook wel een beetje mee op. En dat is wederzijds, want ook de buren zijn op zichzelf en dat gaat prima zo. We houden rekening met onze buren: ik zorg dat mijn dochter niet stampt op de trap of schreeuwt in de tuin en in de winter vegen of strooien we gelijk het pad van de buren als we toch bezig zijn. Als we een feestje hebben, herinner ik mijn gasten er na 10 uur ‘s avonds steeds aan om hun stemvolume laag te houden, zodat we de buren niet tot last zijn.

Een paar maanden geleden zijn onze buren aan de ene kant verhuisd en is daar een ander stel voor in de plaats gekomen. Een heel leuk stel, met twee kleine meisjes.
Bij verhuizen hoort natuurlijk ook altijd het klussen, dus na twee weken waren we stiekem wel blij dat onze nieuwe buren klaar waren met hameren en boren. Maar vlak daarna, begonnen ook onze buren aan de andere kant met klussen.
Op zich geen probleem; ik begrijp helemaal dat je eens in de zoveel tijd je huis opnieuw wilt inrichten en een opknapbeurt wilt geven. En dat we daarvoor dan net een paar weken in de herrie van de andere buren hadden gezeten, namen we maar voor lief. Zelfs toen er vanaf dat moment avond na avond tussen half 8 en 8, precies als onze dochter net sliep, een klopboor tegen de muur werd gezet. En ook toen we hele dagen in de herrie zaten en onszelf en elkaar niet meer konden horen boven het gehamer en geboor uit, en uiteindelijk maar vluchtten uit ons eigen huis, hielden we ons voor dat dit erbij hoorde en snel over zou zijn.
Maar na een maand ongeveer ging het toch een beetje opvallen, dat de buren alleen in de avonduren klusten, en in het weekend. Voornamelijk op zondag. Nu ben ik helemaal niet zo’n ridder voor de zondagsrust, maar week na week de hele vrije dag die herrie, werd op den duur wel wat vervelend. En ook elke avond, als onze dochter uit haar bed werd gedrild voor drie gaatjes in de muur (zo voorbij, dat wel, maar dan was zij al wakker), gingen we ons flink irriteren. Want het waren inderdaad steeds maar een paar gaatjes per avond, maar wij gingen ons langzaam afvragen waarom de buurman dat dan niet om een uur of zes ’s avonds deed.
Toen het na twee maanden in de herrie weer eens zover was, ben ik boos geworden. We waren net een weekend met de hele familie weggeweest en ik had ternauwernood twee dagen lang André Hazes, de Jostiband, Jannes, Willy Batenburg en de rest van alle muziek waar ik spontaan allergische reacties van krijg overleefd. Ik wilde op dat moment nog maar één ding: rust.
Onze dochter lag net op bed, zodat ze die maandag weer fris zou zijn voor school, toen er ineens weer een klopboor tegen de muur werd gezet. Op zondagavond, om half 8.
Op dat moment was ik er helemaal klaar mee en ben ik de voordeur uit gestapt. De buren stonden met de boor achter het raam aan de voorkant, dus ik heb met handgebaren duidelijk gemaakt dat “die kleine” al lag te “slapen”.
Twee minuten later stond de buurman boos voor de deur om in gebrekkig Nederlands duidelijk te maken dat hij het veel te vroeg vond om te gaan slapen (niet voor een meisje van zes die de volgende dag weer naar school moet, heb ik geantwoord) en dat hij officieel tot 10 uur ’s avonds mag klussen (ik heb maar even niks gezegd over de zondagsrust).
Onze buurman wilde maar niet begrijpen dat wij, na twee maanden in de herrie, het even helemaal zat waren. Ik ben heel redelijk; ik begrijp best dat iemand die overdag werkt, ’s avonds moet klussen. En ik vind het dan ook helemaal niet erg als iemand een keer een spijker in de muur slaat of een gaatje boort in de avond of op de zondag. Maar na twee maanden elke avond met een wakker kind zitten, was voor ons de maat vol. Wij doen het hele jaar door ons best om rekening te houden met de buren. Tijdens de Ramadan gaan we bijvoorbeeld expres niet barbecueën in de tuin. Maar dat is nu voorbij. Klaar. Over.
No more mrs. Nice Neighbour.
Een goede buur schijnt beter te zijn dan een verre vriend. Maar als de buren geen rekening met jou houden, in hoeverre moet jij dan rekening houden met de buren?
Eén voordeel; met de volgende verjaardag kan ik ontspannen en hoef ik mijn gasten na 10 uur ’s avonds niet steeds krampachtig te herinneren aan hun stemvolume omwille de rust van de buren…

Een gedachte over “Beter een goede buur…

  1. Ach meis ..
    Zo herkenbaar …
    Bij ons begon het 3 jaar geleden ..
    Nieuw gezin dus ik dacht leuk gezellig nieuwe buren ..
    Maar werd ff keihard op de feiten gedrukt ..
    De rest zou ik je besparen ..
    Het is bij ons inmiddels zo erg dat wij op het punt zijn bereikt om een huis te kopen ..

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s