Even voorstellen

Hoe het begon
‘Weet je wat jij zou moeten doen?’ Mia propt nog een mini appelkoek in mijn mond. ‘Je zou een blog moeten schrijven!’
Ik laat een sarcastisch lachje horen, maar zodra ik door krijg dat ze het meent, pak ik de afstandsbediening en zet de film – die zij heeft uitgezocht maar waar ze totaal geen interesse voor lijkt te hebben – op pauze.
Voor jullie beeldvorming: Mia bestaat alleen in mijn hoofd. Zij is mijn muze, mijn onderbewustzijn. Zij is het stemmetje dat durft te doen en zeggen waar ik te schijterig voor ben. Ze is deel van mij, zoals ook haar naam een deel van die van mij is.
‘Een blog? Ja weet je, ik heb daar inderdaad wel eens over na zitten denken en het lijkt me heel erg leuk, maar waarover moet ik dan schrijven?’
Even denkt Mia na, terwijl ze aan mijn nagels plukt. ‘Weet ik veel… eten of zo? Dan doe je zo’n foodblog en vertel je mensen wat gezond is en dat ze vaker moeten sporten.’
‘Kom op, dat meen je toch niet?’ Lachend klop ik op mijn buik, die tot mijn gruwel nog even natrilt. ‘Wanneer ben ik voor het laatst in een sportschool geweest? Ik heb nog nooit quinoa op en linksgedraaid maanzaad zonder toegevoegde suikers is ook niet echt mijn favoriete tussendoortje. Ik ben een Bourgondiër, dat weet je toch?’ Gretig pak ik nog een koekje van tafel en begin er tevreden op te knabbelen.
‘Over huis en inrichting dan? Zo’n interieurstyling blog!’ Mia geeft niet op. Als zij eenmaal een idee in mijn hoofd heeft, moet het vorige week uitgevoerd worden.
Een blog over inrichting. Ik kijk mijn woonkamer rond en zie… Ikea. Regelmatig kom ik op Facebook van die prachtig smetteloos wit gestileerde huiskamers tegen, met hier en daar een cactus. Uiteraard inclusief het standaard krukje van ijzerdraad, waar dan negen van de tien keer een nepvachtje quasinonchalant overheen gedrapeerd ligt. Leuk, maar niet mijn ding. ‘Nope, dat gaat ‘m ook niet worden.’
‘Oké, dan een mamablog!’
Ik zucht moedeloos. ‘Mamablogs zijn er ook al genoeg. En om nou te zeggen dat ik andere moeders advies zou moeten geven? Ik weet zelf af en toe amper wat ik doe als het om opvoeding gaat.’

Tsja, een blog… ik zou best willen, maar waarover? Alles is al meerdere malen gedaan en beter dan ik ooit zou kunnen doen. En stel dat ik een onderwerp vind, zitten mensen dan überhaupt wel te wachten op wat ik te schrijven heb?
Mia geeft het op. ‘Jij hebt ook altijd een excuus, je durft gewoon niet!’ Ze steekt in gedachten mijn tong naar me uit terwijl ze de afstandsbediening van mijn schoot grist, en zet de film weer aan.

Diezelfde avond denk ik nog na over mijn gesprek met Mia. Een blog zou wel een goede methode zijn om de grote gedachtestroom in mijn hoofd te verwerken en misschien zelfs tot rust te brengen. Ik hou van schrijven, ik maak genoeg mee, dus waarom niet? Al leest er helemaal niemand mee, lekker boeiend. Ik zou het niet doen om zoveel mogelijk volgers te scoren, om beroemd te worden of om er een fortuin mee te verdienen. Ik zou het gewoon voor mezelf doen, omdat ík het leuk vind.
Na nog een paar voors en tegens afwegen, besluit ik om de knoop door te hakken en zo wordt Sarcasmia in het leven geroepen. Een blog over het alledaagse leven, doordrenkt met zelfspot en sarcasme, geserveerd met een vleugje humor.

IMG_7812-2

Over mij
Mijn naam is Maria en ik ben opgegroeid in een dorp in Zuid-Holland. Op mijn achttiende ontvluchtte ik mijn woonplaats, maar na vijf jaar op Mallorca te hebben gewoond en een jaar in Limburg, ben ik teruggekeerd naar vertrouwde bodem. Daar heb ik ondertussen weer helemaal mijn plek gevonden en mijn wortels diep in de grond verankerd. Ik deel mijn leven met mijn man Henk, onze dochter Truus (2012) en twee katten genaamd Gizmo en Gadget.
Henk en Truus zijn niet hun echte namen, maar aangezien ík voor deze blog gekozen heb en zij niet, wil ik hun privacy graag respecteren. Natuurlijk is hun identiteit geen staatsgeheim en kan de echte speurneus dit zo opzoeken, maar ik denk dat die mensen beter bij zichzelf te rade kunnen gaan waarom zij zoveel waarde hechten aan die informatie. Zelf vind ik het in elk geval geen toegevoegde waarde voor deze blog.

Na mijn periode van rondzwerven was ik zeven jaar werkzaam als Sales Assistent, daarna als Customer Service medewerker en later leidinggevende in de horeca. Sinds maart 2018 ben ik raadslid van een lokale politieke partij. Daarnaast ben ik bestuurslid van de plaatselijke Stichting Struikelstenen, oprichter van het initiatief ‘Secret Santa’ in ons dorp, zit ik in de ledenraad van een grote bekende bank en heb ik net een thuisopleiding MBO4 Communicatiemedewerker afgerond. Kortom; een druk leven.

IMG_7872-2

Tijd om te schrijven
Schrijven is altijd een passie van mij geweest, maar door gebrek aan tijd en zelfvertrouwen heb ik hier nooit iets mee gedaan. Gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan en via via kreeg ik in 2015 een driewekelijkse column aangeboden in ons plaatselijke krantje. Juist; naast mijn baan en al die andere dingen. Dit heb ik bijna twee jaar lang met veel plezier gedaan, totdat ik in mei 2017 thuis kwam te zitten met een booming Burn Out en noodgedwongen mijn bijdrage stop moest zetten. Ook moest ik stoppen met werken zodat ik kon herstellen; iets wat ik heel moeilijk vond. Gelukkig kon ik mijn nevenactiviteiten wel blijven doen, al was het dan tijdelijk op een lager pitje. In die periode ben ik eens goed gaan nadenken over wat ik nou precies wilde. Mijn conclusie was dat ik in elk geval meer dingen moest doen waar ik gelukkig van werd.

Per toeval kwam ik op internet een oproep tegen voor een schrijfwedstrijd en aangezien ik toch niets beters te doen had, besloot ik om een bijdrage in te sturen. Tegen al mijn verwachtingen in, won ik de wedstrijd. Daarna was het hek van de dam. Ik ging steeds meer schrijven en deed aan nog een aantal wedstrijden mee, met nog wat prijzen en publicaties tot gevolg. Meer over de prijzen die ik heb gewonnen en andere teksten die ik heb geschreven, vind je op de pagina Schrijfsels.

Daarnaast schreef ik een manuscript voor een kinderboek gericht op kinderen vanaf tien jaar, over de dappere tweeling Daan & Dennis. Hier heb ik een aparte pagina voor aangemaakt.

Ik zou zeggen; kijk lekker rond en als je een leuk artikel tegenkomt, voel je dan vooral vrij om het te delen op Facebook of Twitter!

Liefs,
Maria